RE:CORE

Het is donderdagavond, kwart na acht. Je laatste afspraak is net vertrokken en je handen doen pijn van een dag zonder pauze. Je bent moe op een manier die slaap niet oplost.

Thuis zegt iemand iets kleins. Geen verwijt, gewoon een vraag. Je hoort jezelf antwoorden met een scherpte die je zelf niet verwachtte. Kort. Bits.

Meteen daarna komt het schuldgevoel. Je bent gefrustreerd, en je schaamt je een beetje voor hoe je klonk.

Later, in bed, draait de molen door. Je weet dat het anders moet. Je weet alleen niet hoe je eruit stapt, en dat maakt je onzeker.

Je zit in de auto, onderweg naar je volgende afspraak. De call begint eigenlijk te vroeg en je telefoon ligt op je schoot.

Iemand wil een antwoord, nu. Je voelt je gejaagd. Je weet wat jij wil, maar het tempo van buiten laat dat niet toe. Dus je antwoordt, je neemt de leiding, en je doet het goed, zoals altijd.

Daarna zit je nog lang met een knoop in je maag. Je bent boos op jezelf dat je weer ja zei.

Je bouwt, je leidt, je zorgt. En toch voel je je onzeker, en eerlijk gezegd een beetje alleen.

Je wordt wakker en de rest van de wereld is al op volle toeren. Een collega heeft er precies al een halve dag opzitten voor de werkdag begint. Je inbox zit al vol. Jij rolt nu pas uit je bed.

Je voelt je al tekortschieten voor de dag begonnen is.

Je kent je patronen intussen beter dan wie ook. Je las de boeken, volgde de opleiding, boekte de sessie. Je weet het allemaal. Dat maakt het zo ontmoedigend: je weet het, en je trapt er toch weer in.

En ergens wacht je nog steeds op iemand die zegt dat het oké is, op iemand die je de go geeft die je jezelf al lang had mogen geven.

Het is donderdagavond, kwart na acht. Je laatste afspraak vertrekt en je weet dat je morgen anders gaat plannen.

Thuis komt dezelfde kleine vraag. Je antwoordt rustig, en daar blijft het bij. Geen schuldgevoel achteraf. Je voelt je kalm, en een beetje trots dat je zacht kon blijven.

In bed draait je hoofd geen rondjes meer. Je laat de boel de boel en je valt in slaap.

Je zit in de auto en de call begint te vroeg. Je laat de telefoon overgaan en belt om 14.00u terug.

Je voelt hoe je schouders zakken. Geen knoop in je maag, geen boosheid op jezelf.

Je weet wanneer jij beslist, en hoe. Je hebt niets uit te leggen. Je dag voelt eindelijk als van jou.

Je wordt wakker op het uur dat jouw lijf wakker wil worden. Een collega heeft er al een halve dag opzitten en dat zegt niets over jou. Je voelt geen achterstand, alleen ruimte, en je begint aan je meditatie.

Je weet welke ochtenden voor jou werken en welke niet. Je neemt een beslissing en je hoeft daarvoor naar niemand anders te kijken.

Je vertrouwt jezelf. En dat voelt rustig en licht.